Κέλλυ Μέντζου, Don't cry, 2009
      κάρβουνο, λαδοπαστέλ, κιμωλία, χαρτί και τέμπερα σε μουσαμά, 60 x 40 cm

                                            μάθετε περισσότερα...
                                                            
                                           
                                     Kelly Mentzou, Don't cry, 2009
        charcoal, oil pastels, chalk, paper and tempera on canvas, 60 x 40 cm

                                                learn more...




                                     Kelly Mentzou, The cage, 2009
                 charcoal, oil pastels, chalk and tempera on canvas, 60 x 40 cm

                                           μάθετε περισσότερα...

                                    Κέλλυ Μέντζου, The cage, 2009
     κάρβουνο, λαδοπαστέλ, κιμωλία και τέμπερα σε μουσαμά, 60 x 40 cm
                                                    
                                                 learn more...
 


New Artworks

                                                My death, 2015
μολυβοκάρβουνο, χαρτί, φτερό παγωνιού, πλαστικό, καρφιά, φωτογραφίες και χρωματιστά μολύβια σε μουσαμά (μικτή τεχνική), 70 x 50 cm 


Τώρα που νυχτώνει, απολαμβάνω να κάθομαι στο δωμάτιό μου και να σκέφτομαι. Να κοιτάω γύρω μου τα έπιπλα, τους τοίχους μου, τα κάδρα που αλλάζουν θέση από μόνα τους πού και πού. Ανάβω το φως αλλά δεν αλλάζει κάτι. Υπάρχει ένα σκοτάδι που απλώνεται κι αυτό κι αρχίζει να μαυρίζει τα πάντα γύρω μου.
Εμφανίζεται ένα ελάφι που τρώει ήσυχο το γρασίδι του. Από το πάτωμα. Εμφανίζεται κι εξαφανίζεται ανάλογα με τις ορέξεις μου. Εξαϋλώνεται.
Η λάμπα τρεμοπαίζει και η γυναίκα του κάδρου, μου κλείνει το μάτι.
Νιώθω ένα βάρος στο κεφάλι μου απόψε, το φεγγάρι δεν λέει να φύγει από πάνω μου κι είναι τεράστιο. Νιώθω σαν να έχω πυρετό, τα μάγουλά μου καίνε και τα μάτια μου βαθαίνουν. Ένα παγώνι τρέχει γύρω γύρω δείχνοντάς μου την τεράστια ουρά του. Του τραβάω ένα φτερό και το φοράω. Το κολλάω στο μάτι μου. Νιώθω ένα πλέγμα αριστερά μου να με κρατάει πίσω, με στέλνει πίσω, και τσακισμένα ξερόκλαδα απ' τα δέντρα προσπαθούν να μπουν μέσα στο στόμα μου. Τα καταπίνω και περιμένω να δω τι θα γίνει.

Ο σταυρός μου, μεγάλος, επιβλητικός και σκοτεινός, σαν τόξο στην πλάτη μου. Θα είμαι έτοιμος να τον πετάξω σύντομα και να σωθώ, για ακόμα μια φορά.

Όσο για την λεπτεπίλεπτη κεντημένη καρδιά μου, αυτήν την τρύπησα προχθές με καρφιά. Την είχα προειδοποιήσει και δεν μ'άκουσε. Κι ας περιμένει το μαύρο πουλί να πάρει μεζεδάκι στα κλεφτά, εδώ και ώρες, δεν έχει τίποτα πια για φαγητό.

Ο σκύλος στο μικρό κάδρο πίσω μου, αρχίζει να γαυγίζει. Τα φώτα ανάβουν και σβήνουν, το ελάφι τρέχει να σωθεί, αρχίζει να φυσάει αέρας και θέλω να φύγω.
Τώρα !
(Κέλλυ Μέντζου, PERSONAL NOTES)




                                           Garden of Eden, 2015
λάδια, τέμπερες, ατλακόλ, μολύβι, χαρτί, χαρτόνι, φύλλο χρυσού 24 cts σε μουσαμά, 90 x 130 cm



                                              Liebe - Tot, 2008
                     λάδι, κάρβουνο, δίχτυ, χαρτί, παστέλ, 110 x 110 cm



Οι ακροβάτες ξεκίνησαν το σόου τους. Όλα πάνε ρολόι, το έχουν προβάρει πολλές φορές αυτό το νούμερο, ξέρουν τι θα συμβεί.
Φορούν τη μάσκα από προστατευτικό δίχτυ, το ίδιο και στα χέρια και τα πόδια τους κι είναι δεμένοι με σχοινιά από τη μέση, για παν ενδεχόμενο. Πρέπει να τηρούν τους κανόνες ασφαλείας, κι ας έχουν τόση πείρα. Το πράσινο φώς ανάβει. Αρχίζουμε...
Τα μάτια τους διάπλατα, το στόμα τους κλειστό. Βλέπουν γύρω τους χωρίς να μιλούν. Κάνουν κωλοτούμπες στον αέρα, κρατιούνται από τα μπράτσα, τα πόδια, το κεφάλι. Δυο μηχανές που ο κόσμος πληρώνει για να δει. Έχουν την υποχρέωση να είναι τέλειοι, όπως πάντα.
Ο ιδρώτας τρέχει, γλιστράνε τα δάχτυλά τους, αλλά δεν τους νοιάζει, έχουν συνηθίσει σ’αυτές τις δυσκολίες.
Και ξαφνικά, η παλιά πληγή ανοίγει και το αίμα κυλάει – «Τι θα πει ο κόσμος; Γιατί την άφησαμε να ξανανοίξει; Γιατί δεν προσέξαμε;... Το είπαμε χίλιες φορές και πάλι δεν τη φροντίσαμε!... Κοίτα τι χάλι...Γίναμε ρεζίλι..»
«Μίλα για τον εαυτό σου. Εμένα δεν με νοιάζει. Κόψτε τα σχοινιά, κόψτε τα δίχτυα. Θέλω μόνο να φύγω, θέλω να φύγω...Είμαι ευτυχισμένη, Είμαι ερωτευμένη και το αίμα μου κυλάει και πάλι !!!!»
(Κέλλυ Μέντζου, PERSONAL NOTES)




                                                TREyE, 2014
mixed media (κάρβουνο, τέμπερα, ζελατίνη, κλαδί αληθινού φυτού), d=20 cm (50 cm with tear and branch)

Όλα είναι ένας τέλειος κύκλος, χωρίς αρχή και τέλος. Χωρίς μέσα και έξω, χωρίς περιθώριο, χωρίς δυσκολία. Είναι όπως όταν ζωγραφίζαμε μικροί ένα κεφάλι και δυο μάτια – στρογγυλά, δυο τεράστιες μαύρες τελείες για να ξεμπερδεύουμε.

Και κρύβουν πολλά, είναι παράθυρα, φακοί και τούνελ που μέσα τους χάνεσαι και βρίσκεσαι και ανακαλύπτεις. Καθρέφτες εξαιρετικά αποκαλυπτικοί, ψυχικοί… Ζωηρά μάτια, φωτεινά μάτια, μελαγχολικά, μάτια πεσμένα και σχιστά, μικρά, μεγάλα, περήφανα, μάτια σκοτεινά…Όλων των ειδών χαρές, όλων των ειδών οι λύπες…

Οι βλεφαρίδες είναι πάντα ο φράχτης, ενώ το τοπίο συμπληρώνει ένα γυμνό μικρό κλαδί, που έρχεται απ’ το χώμα. Ακουμπάει στο πλαίσιο προσεκτικά και προσπαθεί να κρατηθεί μέσα, πίσω, επάνω στον κύκλο. Να γίνει μέρος της ολότητας, σύμβολο ρίζας και ουρανού. Ανθρώπινη ξερή φιγούρα που γέρνει με τον άνεμο. Θα ποτιστεί με δάκρυ.

Το δάκρυ είναι αποτέλεσμα και τα μάτια οι αγωγοί όπου κυλάει κι αγκαλιάζει. Κάνει ταξίδι, γυρίζει σαν μύλος, κατεβαίνει κι ανεβαίνει πάλι επάνω. Σαν κύκλος που επαναλαμβάνει την ιστορία ξανά και ξανά, για πάντα.

Συνήθως το δάκρυ είναι κρυφό, μυστικό, όπως ακριβώς κι ο πόθος και το όνειρο, όμως παρ’ όλα αυτά, πάντα κάποιοι το βλέπουν. Και μόνο τότε είναι που το μάτι γίνεται πιο καθαρό από ποτέ!
(Κέλλυ Μέντζου, PERSONAL NOTES)

Golden Soul




                                             Οι 3 αδελφές, 2006
     λάδια, φύλλο χρυσού 24 cts, μολυβοκάρβουνο, τέμπερες, χαρτί, 130 x 100 εκ.




                                              Το Κλουβί, 2007
       λάδι, φύλλο χρυσού 24 cts, παστέλ, κάρβουνο σε μουσαμά, 100 x 110 cm

Έχεις απομακρυνθεί από το κάστρο, σήμερα ήταν μεγάλη γιορτή και φοράς το αγαπημένο σου γαλάζιο φόρεμα και το χρυσό σου καπέλο. Τα μαλλιά σου κόκκινα, φρεσκολουσμένα, μυρίζουν φράουλα. Τρέχεις μακρυά, πολύ μακρυά, ανέμελη και ξαφνικά ακούς τα ροκανίσματα..Δυο λαγοί στον κήπο παραπέρα, μασουλάνε ευτυχισμένοι το δροσερό γρασίδι. Χαίρεσαι τόσο πολύ, τι γλυκά ζωάκια! Άσπρα, αθώα, χνουδωτά (κι ας έβλεπες συχνά εφιάλτες όταν ήσουν μικρή πως οι λαγοί έχουν κρυφά κοφτερά δόντια. Μια φορά μάλιστα, είδες πως περπατούσαν στα δυο πόδια, σαν άνθρωποι.. τι όνειρο!..) 

Θα κάτσεις μαζί τους για πάντα, το παίρνεις απόφαση. Ξαπλώνεις δίπλα τους ήρεμη. Δένεις τα πόδια σου με το σχοινί για να μη φύγεις, κυλιέσαι στο χώμα με το καλό σου φόρεμα, θα είσαι πάντα ευτυχισμένη στον κήπο μαζί τους! 


Όμως δεν είσαι ευτυχισμένη, είσαι δυστυχισμένη. 


Οι λαγοί δεν σου δίνουν σημασία, μόνο τρώνε, όλη μέρα ροκανίζουν το χορτάρι και κοιτάνε πέρα - δώθε χωρίς να λένε τίποτα. Βαρέθηκες. Εξαπάτησες τον εαυτό σου. Νόμισες πως βρήκες κήπο, αλλά τελικά κλειδώθηκες μες στο κλουβί...!

(Κέλλυ Μέντζου, PERSONAL NOTES)




                                             Saltarello, 2007
λάδι, φύλλο χρυσού 24 cts, παστέλ, κάρβουνο, χαρτόνι σε μουσαμά, 110 x 110 cm


Σήμερα το βράδυ, έχει δυό φεγγάρια κι αποφάσισες να παίξεις.
Πήγες στα κρυφά και άρπαξες από το κελάρι αυτό το πιθηκάκι. Είναι εκπαιδευμένο καλά, κάνει μιμήσεις ανθρώπων και ζώων. Συνήθως φοράει αλυσίδες γύρω από το λαιμό του, αλλά εσύ του τις έβγαλες και το πήρες στην αγκαλιά σου.
Φοράς τη χρυσή κορώνα σου, το νυχτικό σου, τα παπούτσια του γελωτοποιού με τη χρυσή τσιγκελωτή μύτη και ξαπλώνεις επάνω στη σκακιέρα - πάτωμα. Αρχίζει το παιχνίδι. Παίρνεις διάφορες στάσεις, πόζες, κάνεις και χαζομάρες...πότε υποδύεσαι τον αξιωματικό, πότε το άλογο, πότε τον πύργο. Τα πιόνια εναλλάσσονται συνεχώς, όπως ακριβώς κι εσύ, δεν είναι τόσο δύσκολο...
Το πιθηκάκι ισορροπεί στο γόνατό σου, τα χεράκια του είναι τόσο μικρά και τα μάτια του τόσο μεγάλα! Απολαμβάνει την ξεγνοιασιά του, κι ας είναι για τόσο λίγο...
Το δέντρο στο βάθος, γέμισε κόκκινα μήλα, τα αγαπημένα σου φρούτα και περιμένει να πας εκεί για να τα κόψεις, απόψε!

Ετοιμάζεσαι για ρουά - ματ κι ας μην φαίνεται...
(Κέλλυ Μέντζου, PERSONAL NOTES)